เ รื่ อ งเล่าจากโรงพย าบาล เ รื่ อ งเงินนี้ไม่เข้าใครออกใคร

เ รื่ อ งเงินนี้ไม่เข้าใครออกใคร

ย าย ไม่มีลูก ไม่มีหลาน

อยู่กับน้องสาว อีกคน

รับจ้างจิปาถะ พอได้ ค่าจ้าง

ประทังชีวิตไปวัน

ย ายเคยทำท่าจะແย่ก่อน

เพราะเกิດเ ส้ นเ ลื อ ดหัวใจตีบ

กล้าม เ นื้ อ หั วใ จ ต า ย เ ฉี ย บ พ ลัน

แต่หลังจาก ส่งตัว

ไปทำบอลลูนขย าย เ ส้ น เ ลื อ ด

ใส่ขดลวดไปแล้ว ย ายก็กลับมาแข็งแรงดี

แล้วจู่ น้องสาวที่เป็นเบาหวาน

ก็มาทรุดลงแล้ว เ สี ย ชี ວิ ต ไ ปปุ๊ปปั๊ป

ทุกครั้งที่มาตรวจ

สองพี่น้องก็จะมาด้วยกัน

พอเลยตัวคนเดียว

ย ายก็เหมือนไม่มีเรี่ยวแรง

พูดไปก็ร้องไห้ไป ว่าແย่แล้วอยู่คนเดียว

จะหา จะกินก็ลำบาก

แม้แต่จะมาหาหมอ

ก็กลายเป็นเ รื่ อ งย าก และหนักหนา

เป็นภาะทางการเงินจนเกือบไม่จะมาแล้ว

ครั้งนั้น ผมก็เลยหยิบตังค์ออกมา

แล้วบอกย ายว่า

“อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะย าย เอาไว้เป็นค่ารถมาหาหมอนะ”

สามเดือนผ่านไป

ย ายก็มาตามนัด

เวลาผ่านไปย ายก็ไม่ได้ร้องห่มร้องไห้แล้ว

ผมก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้เ รื่ อ งความเป็นอยู่

ตรวจเสร็จสั่ง ย า

แล้วบอกว่าอีกสามเดือนเจอกันนะครับ

ย ายจึงเอ่ยปากออกมาว่า

“หมอ ย ายขอค่ารถหน่อยได้ไหม ?”

บอกไม่ถูกว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง

แต่รีบหยิบตังค์ให้ย ายทันที

หลังจากวันนั้น ก็คิดอยู่ตลอดว่า เรารู้สึกยังไง

และจะทำยังไงในการเจอกันครั้งต่อไป

รู้สึกแปลก ที่โดนคนไข้ขอตังค์

ไม่พอใจก็มีเเหมือนกัน

แต่ถูกลบไปด้วยน้ำเสียงของย าย

ไม่ใช่เสียงแบบอ้อนวอน

แต่ก็ไม่ใช่กระด้างแบบขู่เข็ญแน่นอน

บอกไม่ถูกมันคือเสียงแบบกล้า กลัว

แต่ก็แข็งใจพูดออกมา

ผมรู้สึกว่า คนเราถ้าไม่ไร้หนทางจริง

ก็คงไม่กล้าเอ่ยปากขอกันแบ บนี้

ย ายรู้ดีว่า ไม่ใช่ธุระ หรือภาระหน้าที่อะไรของผม

ที่ต้องมารับผิดชอบ หรือช่วยย าย

แต่ย ายก็ยังต้องเอ่ยปาก

(เป็นคนละแบบ กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ที่เจอกันบนทางเท้า แล้วเข้ามาขอกันดื้อ )

ครั้งล่าสุดที่มาเจอกัน

ผมก็คิดวิธีรับมือได้

ย ายเข้ามาตรวจ ยังไม่ทันเขียนย าเสร็จ

ยังไม่ทันบอกว่าจะนัดกันอีกทีเมื่อไหร่

ผมรีบหยิบซองที่เตรียมเงินไว้ให้ย าย

ยื่นให้โดยไม่ต้องรอให้ย ายเอ่ยปาก

ไม่รู้สินะว่า เป็นทางแก้ที่ถูกหรือเปล่า ?

แต่อย่างน้อย

ผมก็ช่วยไม่ให้ย าย

ต้องฝืนใจ ข่ ม ความละอาย

เอ่ยปากในสิ่งที่ย ายไม่อย า กพูด

การมีชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว

บนโลกนี้มันโหดร้ า ยนะ

เทียบกันแล้ว

สิ่งที่ผมช่วยไปนั้นเล็กน้อยเหลือเกิน

ขอบคุณแหล่งที่มา เ รื่ อ งเล่าจากโรงพย าบาล

Leave a Reply